Umudu ve zaferi yeniden örgütlemek

Burcu Kara

Ekonomik krizle birlikte derin bir güven, dayanışma ve gelecek krizinin içinden geçiyoruz. Her gün daha da ağırlaşan yaşam koşulları, güvencesizlik, adaletsizlik ve yalnızlık… Çalışanlar emeğinin karşılığını alamıyor, gençler geleceğini başka ülkelerde arıyor, emekliler yıllarca verdikleri emeğin sonunda açlığa mahkum ediliyor. Kadınlar ve LGBTİ+’lar yaşam mücadelesi veriyor. Doğa talan ediliyor, kentler rant uğruna yağmalanıyor. Bu listeyi uzatmaya gerek yok, hepimiz bu kötülüklerin her gün bizzat muhatabıyız zaten. 

Bütün bunların ortasında bizden çalınan şeylerin başında bu düzenin böyle gitmeyeceğine dair inancımız ve düzeni değiştirecek örgütlü ilişkilerimiz oldu. Büyük devrimler yapmış, büyük halk ayaklanmaları ve büyük işçi direnişleri gerçekleştirmiş devasa halkın neşesi ve umudu çalınmış gibi şimdi. Bizi kurtaracak bir kahraman bekler gibiyiz. Oysa tarih bize defalarca gösterdi ki halkların en büyük gücü ne tek tek kahramanlarda ne de karizmatik liderlerde saklıdır. Halkların gerçek gücü yan yana gelmesindedir. 

Ankara ve İstanbul’da düzenlenen Birleşik Muhalefet Yolunda Yan Yana Forumları, tam da bu ihtiyaca cevap arayan önemli buluşmalar oldu. Biz mahalleden arkadaşlarımızla Ankara forumuna katıldık. Aynı hafta mahallemizde düzenlenen “Birleşe Birleşe Kazanacağız ama Nasıl?” başlıklı başka bir forumda da tartışma şansımız oldu. Verimli tartışmalar sonucunda bu arayışın yalnızca merkezlerde değil mahallelerde de heyecan yarattığını gözlemleme şansı bulduk. Bugün ihtiyacımız olan şeyin yeni bir seçim stratejisi değil, yeniden örgütlü bir toplum yaratabilmek olduğunu kavradık. Gezi Direnişi’ni hatırladık. Revir kuran doktorları, gençlere yemek getiren mahallelileri, sokakları güzelleştiren sanatçıları, kütüphaneleri, forumları, dayanışmayı ve elbette umudu… Yan Yana forumunda da Gezi’nin forumlarındaki yeniyi kuran, kurarken çoğaltan, çoğalırken heyecanlandıran ruhu yaşadık. 

Bu ruh Nazım Usta’nın “Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine...” mısralarında on yıllardır yaşıyor aslında. Bu mısralarda belki çok net bir devrimci program yok, belki büyük siyasi analizler içermiyor ama zafere giden biricik yolu tarifliyor: insanca yaşamak için birleşmek zorundayız. Bizler bugün forumlarda başlayan buluşmaları sokakta büyütebiliriz. Emekçi buluşmalarıyla, kadın dayanışmalarıyla, gençlik hareketleriyle, sanat atölyeleriyle, emekli mitingleriyle, çocuk korolarıyla, mahalle bostanlarıyla, dayanışma mutfaklarıyla, halk yürüyüşleriyle halkın şenlikli kürsüsünü kurabiliriz.   

Buna ek olarak, ülkemizin siyasi tarihi bize sadece hükümetin değişmesinin toplumsal bir dönüşüme yol açmayacağını gösterdi. Yoksulluğu üreten düzen değişmediğinde, emeğin ve emekçinin değersizleştirilmesi devam ettiğinde, doğa sermayeye teslim edildiğinde, gençler geleceksizlik içinde bırakıldığında ve kadınların, çocukların acımasızca katledildiği bir ülkede sandıktan çıkan sonuç tek başına bir kurtuluş yaratamıyor. Bu nedenle sadece kimin iktidar olacağıyla değil, nasıl bir ülkede yaşayacağımızla, nasıl bir mahalle, nasıl bir okul, nasıl bir işyeri hayal ettiğimizle de ilgilenmek zorundayız. Bu nedenle siyaseti TBMM’den ve saraydan çıkarıp, mahalleye, fabrikaya, okullara, forumlara ve sokaklara indirmek, buralarda yan yana gelmek tek çaremiz. Umut bulaşıcıdır, dayanışma bulaşıcıdır. Bir mahallede, bir sokakta başlar ve tüm ülkeye hatta dünyaya yayılır. Yüz yıl önce yaptık, 60’larda, 70’lerde, Gezi’de, Tekel’de, Zonguldak madenci yürüyüşünde, bahar eylemlerinde yaptık, yine yapabiliriz. Moralimizin bozulmasına, direncimizin kırılmasına izin vermeyelim. Yarınlarımız için neşemize ve umudumuza sahip çıkalım ve yan yana gelmekten asla vazgeçmeyelim.